Eerst geloofde ik haar niet. 'Hier rechtsaf', zegt Eva. Moeten we echt dit smalle
landweggetje in, van de hoofdweg af? Ik kijk even ongelovig naar haar, maar ze
meent het serieus. Ja hoor, 'hier rechtsaf', zegt ze nogmaals. 'Vooruit maar',
denk ik. Het heeft meestal niet veel zin om met Eva in discussie te gaan. Ze
heeft eigenlijk altijd gelijk en doet er niet eens arrogant over. Ze maakt ook geen
ruzie als je toch je eigen zin doordrijft. Eva kent de weg goed, inclusief alle sluiproutes.
Die vindt ze het leukst.
Met de kaart op haar digitale knieën maakt het haar niet zoveel uit of je met of
zonder caravan rijdt. Bij de koop van de caravan had de dealer nog gezegd: 'met
deze caravan kun je ook de landweggetjes nemen. Dit is een off-the-road
caravan.' Om dat te benadrukken kon je als optie het reservewiel eigenwijs
achterop laten monteren, zoals op zijn 4x4 trekker. Eva leidt mij door een wirwar
van Engelse weggetjes en er komt geen einde aan. Het is als verdwalen in de
Haagse Beemden in Breda en de uitgang niet meer weten te vinden.
Off-the-road caravan of niet: als ze me voor de zoveelste keer zo'n landweggetje
in dreigt te sturen - niet veel meer dan een single track road - doe ik lekker mijn
eigen zin. 'Trút met je digitale gemuts', mompel ik nog en dreig haar dat ik haar
zou vervangen door Lucie of erger nog: Nora. Eva trekt zich van mijn kwaaie bui
evenwel niets aan. Die heeft een digitaal bord voor haar kop.