Ik sta in een geanimeerde balkon-tot-balkonconversatie met mijn
schuinbovenbuurman wanneer ons gesprek bruut overstemd wordt door
kindergeroep. In het begin praten we steeds harder om elkaar nog maar te
kunnen verstaan, maar de kinderen roepen zo hard naar elkaar, dat wij er niet
meer bovenuit komen. Ik kijk eens naar beneden. Ik zie twee kleine, volledig in
het roze geklede blonde meisjes die hooguit een meter of tien uit elkaar staan.
Ze hebben allebei een lila-en-roze walkietalkie in de hand en zijn die aan het
testen. "HÓÓR JE MIJ?" roept de één naar de ander in het apparaatje met een
geluidssterkte die honderd meter verderop nog zonder problemen gehoord kan
worden. "IK HOOR JE PERFECT," roept de ander terug met hetzelfde aantal
decibellen. "Ik hoor je ook perfect," denk ik nog.
Toch is dit kindergeroep tijdens hun walkietalkie-test een goede les voor ons
allemaal. Je hoeft niet hard te praten om gehoord te worden, maar het is wél
goed om te checken of je boodschap goed is overgekomen. Een gratis les in
communicatie van twee kleine meisjes. Ik hoor je perfect!